Biddende Hanna - 1 Samuel 1:1-20

Wij kennen Hanna vooral als degene die eindelijk wél een kind kreeg, maar jarenlang was het alsof ze nooit moeder zou worden. Ook vandaag zijn er gebeden die onverhoord (lijken te) blijven. Wat doe jij als de hemel dicht lijkt te zijn?

💬 Laat een reactie achter via WhatsApp
📲Heb jij de MijnBijbel app al gedownload?
🌟 Laat een review achter in jouw podcastapp!
☕Steun onze missie en doneer een kopje koffie
📖Lees de tekst mee op debijbel.nl
📱 Abonneer op ons WhatsApp kanaal
📷Volg ons op Instagram
💡Schrijf je in voor tweewekelijkse Bijbelse inspiratie
❤️Lees meer over het Bijbelgenootschap

Transcript

Leuk dat je luistert naar dagvers, de dagelijkse podcast van het Nederlands-Vlaams Bijbelgenootschap. Ik ben Hanna.

Vandaag lezen we uit 1 Samuel 1:1-20.

In het bergland van Efraïm woonde een man die Elkana heette. Hij woonde in de stad Rama. Hij was een zoon van Jerocham en een kleinzoon van Elihu. Elihu was een zoon van Tochu, en dat was een zoon van Suf. Ze hoorden allemaal bij de stam Efraïm.
Elkana had twee vrouwen. De ene vrouw heette Hanna en de andere heette Peninna. Peninna had kinderen, maar Hanna niet.
Elk jaar maakte Elkana met zijn twee vrouwen en zijn kinderen een reis. Ze gingen dan naar de tempel van de Heer in Silo. Dat deden ze om daar te bidden en offers te brengen aan de machtige Heer. In de tempel werkten Chofni en Pinechas. Zij waren priesters, net als hun vader Eli.
Elk jaar bracht Elkana in Silo een offer. Daarna gaf hij altijd een stuk vlees van het offerdier aan Peninna en haar kinderen. Maar het mooiste stuk gaf hij aan Hanna. Want van haar hield hij het meest. Ook al had de Heer haar geen kinderen gegeven.
Peninna had er plezier in om Hanna te vernederen. Ze zei dat Hanna niets waard was omdat ze geen kinderen had. Zo ging het elk jaar weer als de familie naar de stad Silo reisde. Als Hanna naar de tempel ging, zei Peninna gemene dingen tegen haar. Het was zo erg dat Hanna dan alleen maar kon huilen, en niet kon eten.
Toen dat weer eens gebeurde, vroeg Elkana aan Hanna: ‘Hanna, waarom huil je? Waarom eet je niets? Waarom ben je zo verdrietig? Je hebt mij toch? Ik ben toch veel meer waard dan tien zonen?’
Na het eten stond Hanna op om in de tempel te gaan bidden. Ze was erg verdrietig, en ze huilde toen ze begon te bidden. Ze bad: ‘Machtige Heer, ziet u hoe moeilijk ik het heb? Vergeet mij niet, maar denk aan mij. Geef mij alstublieft een zoon. Dan beloof ik dat ik hem aan u terug zal geven. Hij zal u zijn leven lang dienen. Als teken daarvan zal zijn haar nooit geknipt worden.’
Intussen zat de priester Eli dicht bij de ingang van de tempel op een stoel. Toen Hanna maar bleef bidden, ging Eli op haar mond letten. Hij zag haar mond wel bewegen, maar hij hoorde haar niet. Daarom dacht Eli dat ze dronken was. Maar Hanna was in zichzelf aan het bidden. Eli zei tegen haar: ‘Ga je hier nog lang mee door? Je bent dronken. Ga weg en zorg dat je weer nuchter wordt!’ Maar Hanna zei: ‘Nee, ik ben niet dronken. Ik ben erg ongelukkig, en ik heb al mijn zorgen aan de Heer verteld. Denk niet dat ik een slechte vrouw ben. Ik heb al die tijd tot God gebeden, omdat ik ongelukkig ben.’
Toen zei Eli: ‘Ga dan nu maar rustig naar huis. De God van Israël zal je geven wat je gevraagd hebt.’ Hanna bedankte Eli voor zijn vriendelijke woorden.
Toen ze wegging, was ze weer vrolijk en kon ze weer eten.
De volgende ochtend stonden Elkana en zijn familie al vroeg op om naar de tempel te gaan. Daarna reisden ze terug naar hun huis in Rama.
Elkana sliep met zijn vrouw Hanna. Toen gaf de Heer aan Hanna wat ze gevraagd had: ze werd zwanger en kreeg een zoon. Ze noemde hem Samuel. Ze zei: ‘Dit is de zoon die ik aan de Heer gevraagd heb.’

----

In de Bijbel is gebed een belangrijk onderwerp. Denk bijvoorbeeld aan de biddende Daniël (je leest meer over hem in het leesplan Wijsheid) en de priester Zacharias (Lucas 2). Jakobus schrijft: ‘… het gebed van een rechtvaardige vermag veel (Jakobus 5:16). Dat ervaart Hanna aan den lijve. Net als de voormoeders Sara, Rebekka en Rachel kan ook zij lange tijd geen kinderen krijgen. Haar man Elkana verwekt wel kinderen bij zijn tweede vrouw, die zich al snel belangrijker voelt. Hanna heeft veel verdriet van haar situatie, maar blijft volhardend bidden. Hanna belooft God dat als ze een kindje krijgt, ze het aan Hem zal schenken voor zijn dienst. Ze krijgt uiteindelijk een zoon, Samuel. Hij zal een belangrijke profeet worden. Dankzij het gebed van een wanhopige vrouw wordt het volk van Israël gezegend met een wijze leider. In haar dankgebed laat Hanna iets van Gods karakter zien: Hij staat aan de kant van mensen die het moeilijk hebben. Eeuwen later zingt Maria, de moeder van Jezus, een lied dat erg op het dankgebed van Hanna lijkt (Lucas 1:46-55).
 
Wij kennen Hanna vooral als degene die eindelijk wél een kind kreeg, maar jarenlang was het alsof ze nooit moeder zou worden. Ook vandaag zijn er gebeden die onverhoord (lijken te) blijven. Wat doe jij als de hemel dicht lijkt te zijn?